N.V. Drukkerij De Spaarnestad te Haarlem heeft in samenwerking met N.V. Tijdschriften uitgeversmij te Antwerpen een serie boekje uitgegeven onder de naam Terriër.

Opeens rukte Daisy-Belle zich los, steigerde en begon angstig te hinniken. Op hetzelfde ogenblik hoorde Jimmy een droog geratel naast zich en zonder kijken wist hij wat het was: een ratelslang! Dat droge geluid klonk onheilsspellend. Het reptiel kon elk ogenblik aanvallen.
De tweeling wist dat ze het eigenlijk op een lopen moesten zetten achter Daisy-Belle aan, die al een eind de vlakte op was en grote wolkenstof opjoeg. Maar ze stonden als aan de grond genageld en konden van angst geen voet verzetten. Ze waren als gehypnotiseerd door de slang die half opgerold op een groot rotsblok lag,
Maar opeens werd de slang aan hun ogen onttrokken door een pilaarachtig voorwerp. Hij werd er totaal door verpletterd. En toen zagen ze dat het voorwerp de poot was van een vreemd en angstaanjagend beest, groter dan de grootste olifant die ze ooit gezien hadden. Het was een veelkleurig beest, met bronskleurige en bruine , grijze en gele, rode en oranje vlekken, en het was zo hoekig en onregelmatig gevormd dat het haast niet tegen de kleurige, grillige rotsen afstak.
Over zijn rug liep een dubbele rij rechtopstaande hoornen platen, die puntig waren en soms meer dan een meter lang waren. De staart hing geen ogenblik stil en zwaaide van de ene kant naar de andere, zodat de enorme hoorns afwisselend links en rechts van het beest te zien waren. Een van de korte, stevige voorpoten stond nog steeds op de levenloze slang. De achterpoten van het dier waren veel langer en daardoor leek het alsof het voorover bukte om de kinderen eens goed van dichtbij op te nemen. Het had maar een kleine kop, die heel laag hing. Zijn bek leek op een papagaaiesnavel.
Het beest draaide zijn kop langzaam naar Joan en keek haar oplettend aan. Het meisje schreeuwde van angst. "Je zou me weleens netjes kunnen bedanken." zei het beest. Zijn stem scheen minder bij zijn grote lichaam te passen dan zijn kop. Het praatte als een mens, alleen erg eentonig.

Fragment uit Stekelbeest van Krekelbeek, Van Evelyn Sibley Lampman. 1955

Coverpagina